سرورهای اختصاصی آفشور. تک‌مستأجر، بدون هویت.

یک VPS، هرچقدر هم خوب اداره شود، یک هایپروایزر را به اشتراک می‌گذارد: میزبان در اصل می‌تواند یک مهمان را متوقف کند، از RAM آن اسنپ‌شات بگیرد و دیسکش را بخواند. یک سرور اختصاصی این لایه را حذف می‌کند. شما تنها مستأجر هستید، هیچ عامل ارائه‌دهنده‌ای درون OS شما نیست و به‌محض تحویل اطلاعات IPMI، ماشین از نظر عملیاتی برای ما تاریک است — ما یک پورت روشن و یک خط صورتحساب می‌بینیم، نه پردازش‌های شما.

این موضوع رمزنگاری را معنادار می‌کند. رمزنگاری کامل دیسک روی سرور فیزیکی اجاره‌ای در برابر تهدیدهای واقع‌گرایانه محافظت می‌کند — تعویض درایو، از رده خارج‌سازی، کپی‌برداری در سمت دیتاسنتر — چون هیچ هایپروایزری وجود ندارد که کلیدها را از حافظه بیرون بکشد. درایوها پیش از تحویل پاک می‌شوند، آرایه برای بازسازی در اختیار شماست و آنچه ما دربارهٔ بار کاری می‌دانیم همان چیزی است که شما تصمیم می‌گیرید به پشتیبانی بگویید. دسترسی فیزیکی توسط یک بازیگر دولتی مصمم در هر جای زمین ممکن است؛ این ریسک باقی‌مانده دقیقاً همان چیزی است که انتخاب حوزهٔ قضایی برای آن وجود دارد.

هر شاسی همراه با IPMI / KVM-over-IP روی یک شبکهٔ مدیریتی خصوصی ارائه می‌شود که فقط با اطلاعات شما قابل دسترسی است. یک ISO سوار کنید، POST را تماشا کنید، از صفر دوباره نصب کنید، یک بوت‌لودر خراب را تعمیر کنید — هیچ‌کدام به یک تیکت پشتیبانی یا یک انسان در سمت ما نیاز ندارد، که دقیقاً همان نکتهٔ کلیدی روی یک سرور حریم خصوصی است.

این کار همچنین راه‌اندازی‌ای را که ما واقعاً توصیه می‌کنیم ممکن می‌سازد: نصب‌کنندهٔ خودتان را از طریق رسانهٔ مجازی بوت کنید و یک نصب با رمزنگاری کامل دیسک اجرا کنید که هنگام بوت از راه دور با dropbear-initramfs روی SSH باز می‌شود. ما یک ماشین تحویل می‌دهیم؛ شما آن را به یک ماشین مهر‌و‌موم‌شده تبدیل می‌کنید. ایمیج‌های نگه‌داری‌شدهٔ OS — Debian، Ubuntu، AlmaLinux، Rocky، FreeBSD، Windows Server — برای راحتی هستند، نه اجبار.